Home

Reis naar Nadia, Oksana en Yura

februari 2007  

In februari 2007 zijn we in Wit Rusland geweest om Nadia te condoleren met het verlies van haar kleindochter Ania.
Na een lange rit met de trein kwamen we aan op Brest centraal. Daar werden we opgewacht door Oksana en Yura, de ouders van Ania. Vanaf daar moesten we nog bijna 2 uur rijden om in Stolin te komen, waar onze tolk zich bij ons voegde. Hierdoor konden we vast een beetje met Oksana en Yura praten. Hierna moesten we nog een uur verder rijden om in Lutki te komen waar een emotioneel weerzien met Nadia volgde, en ook een emotioneel gesprek, waarbij we ons medeleven, en dat van alle gastouders en kerkleden betuigden.

De volgende dag zijn we bij het graf van Ania geweest. Ze is in Lutki begraven, 300 km bij Brest vandaan, waar Oksana en Yura wonen, en nog verder van Warschau, waar ze in de armen van haar ouders is overleden. Ania ligt naast haar opa begraven, de man van Nadia, op de plek die t.z.t voor  Nadia bestemd zou zijn.
Er zijn nog een aantal gesprekken gevolgd, en daarin vroeg Nadia ons om iedereen heel hartelijk te bedanken voor het medeleven, de kaarten, het geld van de collecte en alle andere hulp die ze heeft mogen ontvangen. Ze denkt dagelijks aan haar reis naar Nederland, mede door de nieuwe tafeltjes en stoeltjes in school, en alle andere materialen die ze dagelijks gebruikt. Daardoor denkt ze ook iedere keer aan Ania, die ondanks alle inspanningen niet mocht blijven leven.

Bij het graf

Er is nu een periode van 40 dagen rouw, en Nadia draagt al die tijd een hoofddoek. Zondag zijn we met haar naar de kerk geweest. Een heel orthodoxe dienst, met alle pracht en praal die er bij hoort. Geen preek o.i.d, maar een eentonige recitatie uit waarschijnlijk de Bijbel, want er werden voortdurend kruisjes geslagen.
Zondag 4 maart is er een speciale dienst. Dan is het 40 dagen geleden dat Ania is overleden. Na de dienst zal er bij Nadia thuis koffie en thee gedronken worden door familie en vrienden om Ania te herdenken.
Tegelijkertijd hebben we ook gezien dat het leven doorgaat. Nadia heeft de zorg voor 13 ‘nieuwe’ kinderen in de klas, en de dieren moeten ook verzorgd en het land bewerkt, (al staat dat laatste op een laag pitje nu het 15 tot 20 graden vriest) En we hebben ondanks het verdriet samen toch ook hele leuke momenten gehad.

BloemenHet verdriet knaagt, en dat is duidelijk te zien. Yura heeft het erg moeilijk. Hij heeft veel last van zijn operatie, want hij was de donor. Voor deze operatie heeft hij zijn werk op moeten zeggen, want er is niet iets als een ziektekostenverzekering in Belarus. Oksana is nu op zoek naar werk, maar haar opleiding is al een tijdje geleden, en is er ook voor haar niet zomaar een baan te vinden.
Maandagochtend hebben we afscheid moeten nemen, en zijn we door Oksana en Yura weer naar Brest gebracht. Het deed veel pijn om weg te gaan, je om te draaien om nog één keer te zwaaien, en ze dan heel alleen in de drukte van het station te zien staan.
We zijn heel dankbaar dat we van God liefde krijgen, en die ook te mogen delen. Maar ook voor alles wat wij van hen aan liefde terug krijgen. Het is heel moeilijk te omschrijven wat er door je heen gaat als je daar weg gaat. We willen daarom vragen om te blijven bidden voor Nadia en haar gezin.  
 

januari 2008

Inmiddels is het januari 2008 en hebben we onze gasten weer op de bus gezet, terug naar Wit Rusland. Nadia is bij ons te gast geweest, samen met Oksana, Yura en Vera (een nichtje van Nadia) We hebben heel veel plezier gehad en onze vriendschap is zeker nóg hechter geworden. We hebben samen veel leuke dingen gedaan. De taal was nog wel eens lastig, maar met een woordenboek en handen en voeten kom je toch een heel eind. Één avond is er een Russische vriendin langs geweest en hebben we zonder woordenboek een gesprek kunnen voeren. Hierbij wilden ze opnieuw iedereen bedanken voor de blijken van medeleven. Ze voelen zich hierdoor begrepen, want in Wit Rusland zelf werd er vaak niet zo begripvol gereageerd als in Nederland.

Wat tijdens het gesprek ook duidelijk werd, is dat Ania niet ziek was vanwege de straling, maar door een fout van de artsen. Vlak na haar geboorte is de navelstreng los getrokken en dat is gaan ontsteken. De artsen hebben haar vervolgens veel te zware antibiotica gegeven, en dat kon de lever nog niet aan.
Yura heeft nu nog steeds veel last van zijn buik vanwege de operatie. Hij is in Polen geopereerd en daar mag je na zo’n operatie een jaar lang niet werken. Helaas gelden die normen niet in Wit Rusland en moest hij na 2 maanden al weer aan het werk! Hij werkt bij een vlees fabriek, en 35 kilo tillen is geen uitzondering… Zoveel hoeft hij gelukkig niet te tillen: hij mag zich beperken tot 20 (!) kilo. Ook dat is eigenlijk te veel.
Oksana heeft ook een baan gevonden, en zodoende kunnen ze een huis gaan bouwen in Brest. Dit huis heeft Yura zelf ontworpen en het bouwen doet hij merendeel ook zelf. Dit zal een grote verbetering zijn van de kamer die ze nu bewonen. Douche en toilet worden gedeeld met andere bewoners, dus privacy is er weinig en vrienden ontvangen gaat moeilijk. Als je al bijna 5 jaar in zo’n situatie zit, ga je er toch naar verlangen dat zulk soort dingen wat makkelijker gaan. Ze hopen dus da het huis snel af komt en ze kunnen verhuizen.  

Wil en Jolanda